Dva galaba
Poznata i kao: Dva gълъba, Dva goluba
Lirska alegorija o dva bela goluba i večnoj vernosti
Преку сино небо,
Едниот гука за љубов,
Другиот плаче за разделба.
Во овие рани зори?”
„Јас одам кај моето либе,
Да ѝ кажам добра вечер!”
„Моето либе замина,
Преку море, во туѓина,
Сама ме остави да мрам!”
Поздравете ја земјата,
Љубовта е вечна песна,
Што во срцето не замира!
Istorijski i muzikološki kontekst
Староградската лирска балада „Два галаба“ спаѓа во најпоетските и најнежните творби на македонскиот урбан фолклор од деветнаесеттиот и почетокот на дваесеттиот век. Симболот на двата гулаби што летаат преку синото небо претставува вечна алегорија на двете лица на човечката љубовна судбина: среќата на споделената љубов и трагедијата на разделбата поради печалбарство. Во Македонија, каде што печалбарството било вековна рана што ги празнела градовите и селата, мотивот на птицата што лета кон саканата претставува единствена надеж за пренесување на љубовните поздрави преку морињата и границите.
Музиколошката анализа покажува дека песната се одликува со бавно, лебдечко темпо во природен молски тоналитет. Мелодиската линија мајсторски го имитира гукањето и замавот на гулабовите крилја, со благи падови на краевите на стиховите што создаваат чувство на смирена тага. Чалгискиот состав обезбедува суптилна полифона придружба, каде што виолината и канонот водат интимен дијалог со вокалниот солист.
Песната се наоѓа во златните архиви на Радио Скопје во изведби на Никола Бадев, Александар Сариевски и Ансамблот за народни игри и песни „Танец“. Нејзината безвремена лирска убавина и длабока хуманост ја прават скапоцен бисер на македонската музичка баштина.