Mito, bekrijo
Remek-delo koje je postalo nerazdvojni deo kafanskog i gradskog repertoara
Srce još je budno, davnu pesmu vije,
Samo Mito bekrija u kafani sedi,
Ispija bokale, za život ne mari!
Otvori mi pendžer, prozor u noći,
Mito, bekrijo, Mito, bekrijo,
Zar tvojoj ludošću nikad kraja nema?
A u mome srcu samo tuga vlada,
Gde si noćas, bekrijo, na čijem si krilu,
Zaboravi našu ljubav, moju mladost milu!
Zasviraće zora, nestaće nam sene,
Popićeš i mladost i te noći puste,
Al' nikada nećeš naći bolju od mene!
Istorijski i muzikološki kontekst
Pesma „Mito, bekrijo“ predstavlja jedno od najbriljantnijih autorskih ostvarenja u istoriji jugoslovenske novije narodne i gradske muzike, koje je steklo status neprikosnovenog klasika i često se doživljava kao izvorna vranjska pesma. Autor stihova i muzike je kompozitor Radoslav Graić, koji je pesmu napisao krajem šezdesetih godina dvadesetog veka, inspirisan autentičnim južnosrpskim melosom i tradicijom varoškog kafanskog sevdaha. Lik Mite bekrije – boema, raspikuće i nepopravljivog ljubavnika – personifikacija je večnog balkanskog arhetipa čoveka koji sopstvenu sudbinu utapa u vinu i kafanskom dertu.
U kompozicionom pogledu, Graić je maestralno iskoristio ritam vranjskog čočeka u umerenom, teškom tempu. Melodijska linija je izrazito pevljiva, sa specifičnim pauzama i dramatskim cezureama koje omogućavaju pevačici da dočara prekor, tugu, ali i neizmernu, praštajuću ljubav prema nesrećnom bekriji. Korišćenje južnjačke intonacije i orkestarskog aranžmana u kome dominiraju violine, harmonika i ritam-sekcija stvara savršen most između autentičnog folklora i moderne gradske pesme.
Definitivnu i neponovljivu interpretaciju podarila je Vasilija Radojčić, koja je svojim moćnim, toplim i prefinjenim vokalom pesmu uvrstila u vrhove diskografske antologije. Pesma je prevedena i pevana u Grčkoj, Turskoj i širom Balkana, dokazujući univerzalnu snagu melodije koja spaja kafanski patos i vrhunsku umetničku stilizaciju.