Donesi vina, krčmarice
Poznata i kao: Krčmarice vina donesi
Kafanska himna međuratnog Beograda i Skadarlije
Nek' se toči rujna kap,
Noćas moje srce plače,
Noćas mi je život mrak!
One pesme iz davnina,
Kad sam im'o, kad sam ljubio,
Dok beše moja draga fina.
Zar ne vidiš moju bol?
Prazna čaša, prazna duša,
A na stolu suza gori!
Dok ne svane beli dan,
Kad nestane ovog vina,
Nestaće i tužan san!
Istorijski i muzikološki kontekst
Pesma „Donesi vina, krčmarice“ pripada kanonu beogradskih i vojvođanskih kafanskih himni nastalih u prvoj polovini dvadesetog veka. Lik krčmarice u starogradskoj lirici ima ulogu svedoka, ispovednika i nemog saučesnika u muškoj ljubavnoj drami. Kafana se u ovim stihovima ne javlja kao mesto površne zabave, već kao azil za ranjenu dušu koja kroz alkohol i muziku traži privremeno oslobođenje od nepodnošljivog bola izazvanog neverstvom ili rastankom.
Muzička struktura pesme izgrađena je na umerenom, koračničkom dvočetvrtinskom ritmu sa prepoznatljivim kafanskim melodijskim linijama. Početak pesme donosi odlučan, dramatičan zahtev krčmarici, dok refren prelazi u melanholično preispitivanje prošlosti. Harmonizacija je jednostavna ali izuzetno funkcionalna, omogućavajući orkestru (naročito violini, harmonici i kontrabasu) da snažnim dinamičkim akcentima prati emotivne amplitude pevača.
Pesma je postala zaštitni znak skadarlijskih kafana, gde su je decenijama izvodili legendarni pevači i svirači. Poseban pečat ostavili su Predrag Gojković Cune, Zvonko Bogdan i Vule Jevtić, čije su interpretacije sačuvale gospodski nivo kafanskog pevanja bez skliznuća u banalnost. Ona ostaje trajni spomenik specifične balkanske kafanske kulture u kojoj se tuga proslavlja sa čašom u ruci.