Kad sam bio mlađan lovac ja
Poznata i kao: Mlađan lovac
Klasična varijanta sačuvana u gradovima Vojvodine i Srbije
Jedna me je moma volela,
Divnog oka, a još lepšeg stasa,
Kao srna usred gorskog krasa!
Pa kroz šumu polako pođem,
Ne da tražim lisice ni zveri,
Već da vidim koga srce želi!
Poljubila mlađanog lovca,
A iz oka suza joj je pala,
Što me tol'ko verno čekala!
Nesta mome, presta pesma nova,
Samo puška na zidu još stoji,
I lovačke uspomene broji!
Istorijski i muzikološki kontekst
Pesma „Kad sam bio mlađan lovac ja“ predstavlja izuzetan primer lirske varoške pesme sa motivom lova, koji je u srednjoevropskoj i panonskoj kulturi devetnaestog veka imao izuzetno važno društveno i simboličko mesto. U vojvođanskim gradovima, kao i u centralnoj Srbiji, lovačka društva bila su elitni klubovi građana, lekara, advokata i oficira, gde su se preplitali viteški kodeksi, priroda i pesma. Ova kompozicija koristi lovačku naraciju samo kao scenografski okvir za univerzalnu priču o prvoj ljubavi, mladalačkoj strasti i kasnijoj staračkoj nostalgiji za vremenom punim snage i lepote.
Melodijski tok pesme odlikuje se živahnim, koračničkim ritmom u dvočetvrtinskom taktu, koji jasno asocira na lovačke signale, zvuk roga i energičan hod kroz šumu. Međutim, uprkos poletnom tempu, harmonizacija pesme sadrži suptilne melanholične tonove koji nagoveštavaju prolaznost mladosti („Prođe mladost, nesta onog lova“). Ovaj spoj vedrog marša i elegične ispovesti čini pesmu izuzetno privlačnom za horska i tamburaška izvođenja, gde se smenjuju solistički pasaži i puni orkestarski refreni.
U repertoar Radio Beograda i Radio Novog Sada pesma je ušla zahvaljujući legendarnim interpretatorima poput Mijata Mijatovića i kasnije Predraga Gojkovića Cuneta i Zvonka Bogdana. Njihove verzije uspostavile su standard pevanja u kome se spajaju varoška uglađenost, precizna dikcija i vedri duh građanskog društva prošlih vekova.