Mujo kuje konja po mjesecu
Poznata i kao: Mujo kuje
Pesma o noćnom kovanju konja i odlasku u prosidbu
Mujo kuje, a majka ga kune:
„Sine Mujo, da te Bog ubije,
Što ne kuješ konja po danu?”
Niti kunem, nit' zlo mislim kome,
Već ja kujem konja po mjesecu,
Jer se spremam u daleke pute!
Da isprosim ljepoticu Fatu,
Što je nema nadaleko ravne,
Od Mostara do vode Drine!”
Uzengije zlaćene postavi,
Pa dovedi sarajevsku vilu,
Nek' u dvoru tvoju majku dveri!
Istorijski i muzikološki kontekst
Pesma „Mujo kuje konja po mjesecu“ spada među najpopularnije i najslikovitije narativne sevdalinke bosanskog gradskog repertoara. Noćno potkivanje konja pod svetlošću punog meseca predstavlja izuzetno poetičnu i vizuelno upečatljivu sliku: dok cela mahala spava, mladi Mujo u tajnosti i žurbi priprema svog konja za dalek i sudbonosan put ka Sarajevu, gde namerava da zaprosi najlepšu devojku. Zvuk nakovnja i čekića u tišini noći budi majku, čija kletva brzo prelazi u razumevanje i blagoslov kada sazna sinovljeve plemenite namere.
U kompozicionom pogledu, pesma se kreće u poletnom, ritmičnom dvočetvrtinskom taktu koji verno oponaša udarce kovačkog čekića o nakovanj i kas potkovanog konja. Melodija je svetla, umereno brza i izrazito spevna, što je pesmi obezbedilo široku popularnost na narodnim veseljima i koncertima. Pevač u interpretaciji donosi odlučnost, mladalački optimizam i ljubavni zanos koji ne priznaje prepreke ni daljinu.
Pesmu su u antologiju uvrstili velikani poput Safeta Isovića, Himze Polovine i Predraga Gojkovića Cuneta. Safetov snimak sa ansamblom harmonika ostaje neprevaziđeni uzor vokalne snage, ritmičke preciznosti i interpretativne briljantnosti. „Mujo kuje konja po mjesecu“ ostaje neprolazni simbol sevdalijskog romantičnog poleta i lepote noćnih putovanja stare Bosne.