Petlovi pojev
Poznata i kao: Petlovi pojev, Morava vrvi
Atmosfera ranog jutra u Vranju kada petlovi najavljuju rastanak
A ja, mome, ne mrdam od tebe!
Kako ću, lepa moja, od tebe poći,
Kad su tvoje oči k'o zvezde u noći?
Videće nas cela varošica,
Prekoriće nas stara majčica,
Što ne spimo u tihe noćice!
Neka zbori celo naše selo,
Meni tvoje usne medne gore,
Za tobom mi izgore srce celo!
Zagrli me, lepotice, jače,
Neka prođe i ovo svanuće,
Moje srce dovek tvoje biće!
Istorijski i muzikološki kontekst
Pesma „Petlovi pojev“ spada u najlepša i najstarija lirska ostvarenja sa prostora Južne Morave, Vranja i Leskovca. Motiv prvih petlova koji najavljuju zoru i reke Morave koja „mrdna“ (pokreće se u jutarnjoj magli) predstavlja prvorazredni pesnički topos tradicionalne južnosrpske lirike. Dok priroda neumitno ulazi u novi dan opominjući ašike na opasnost od razotkrivanja pred svetom i strogom majkom, mladić odbija da napusti zagrljaj svoje drage, svesno birajući sramotu i kaznu zarad još jednog trenutka ljubavne opijenosti.
Muzikološki posmatrano, pesma je građena na spevnom, umerenom ritmu sa elementima tradicionalnog moravskog i vranjskog melosa. Melodija teče u prirodnom molu, sa prepoznatljivim južnjačkim akcentima i dijaloškim frazama koje plene svojom mekoćom i toplinom. Vokalni stil podrazumeva otvoreno, grleno, ali izuzetno emotivno pevanje, u kome se prepoznaje i arhaični seoski napev i uglađena varoška pesma. Klarinetske i violinske deonice u orkestru verno prate vokal, unoseći orijentalne ukrase na krajevima fraza.
Pesmu su sa ogromnim uspehom uvrstili u antologiju izvođači poput Vasilije Radojčić, Staniše Stošića i Usnije Redžepove. Njena univerzalna poruka o snazi ljubavi koja prkosi strahu od društvene osude čini je jednim od najdražih dragulja južnosrpskog muzičkog nasleđa, redovno izvođenim u radijskim emisijama i kafanskim večerima posvećenim južnjačkom melosu.