Kradem ti se u večeri
Poznata i kao: Kradem ti se
Tajanstveni noćni dolazak pod prozor drage
U večeri pod pendžere,
Da ti bacim struk zumbula,
I rumenu ružu milu!
„Otvori mi, dušo draga,
Čekalo te momče mlado,
Od akšama pa do mraka!”
Niti kletve tvoga babe,
Moja ljubav jača ti je,
Od sveg zlata i tog blaga!
Dokle mjesec nebom brodi,
Poljubiću tvoje usne,
Pa ma život u grob vodi!
Istorijski i muzikološki kontekst
Antologijska lirska pesma „Kradem ti se u večeri“ predstavlja dragoceni poetski i muzički biser iz pera mostarskog pesnika Alekse Šantića. Šantić, koji je kao niko pre njega uspeo da u poetski stih prelije intimu mostarskih avlija, šedrvana i pendžera, stvorio je u ovoj pesmi arhetipski obrazac tajnog varoškog ašikovanja u suton (u akšam). Bacanje cveća – zumbula i ruže – kroz rešetke pendžera stari je balkanski i orijentalni običaj kojim se na suptilan način najavljuje dolazak zaljubljenog mladića i traži ljubavni sastanak.
Muzikološki posmatrano, pesma je izgrađena na umerenom, tečnom sevdalijskom ritmu sa naglašenom melodijskom toplinom. Napev se kreće u mekom molu, sa prepoznatljivim melizmima koji prate Šantićev prefinjeni ijekavski stih. Pesma zrači mladalačkom hrabrošću koja prkosi strogom patrijarhalnom nadzoru oca i majke („Ne plaši se stare majke...“), podižući ljubavnu privrženost iznad straha od smrti. U pratnji saza, tambure ili narodnog orkestra, melodija razvija intimnu atmosferu u kojoj se susreću orijentalni dert i hercegovačka lirska mekoća.
Pesmu su u trajnu baštinu uvrstili velikani sevdaha Himzo Polovina, Zaim Imamović i Zehra Deović. Njihove interpretacije, zabeležene u arhivima Radio Sarajeva, sačuvale su aristokratsku meru i poetsku čistotu Šantićevog stiha, čineći ovu pesmu večnim simbolom mostarske romantike.